بَرِی کی؟

ما شیرازی های خوش! یه اصطلاح خیلی کارساز داریم که با لهجه شیرینمونم اداش می کنم و لهجه آنچنان قوتی بهش می ده که خود واژه به تنهایی عمق ماجرا و دردمون رو می رسونه و دیگه نیاز به پیوست و ضمیمه هم نداره. کلا هر جا از این لهجه ی داغونمون بدم اومدا در مورد ادای بعضی کلمات خاص به نظر من مفید ترین و مناسب ترین ریتم رو داره! داشتم می گفتم. اون عبارت کذایی هم ایشون هستن: بَرِی کیییییییییییییییییییییییییییی؟؟؟؟؟؟؟

والا بابا به خدا. بری کیییییییییییییییییییییییی؟ از اون حالت هایی هستش که خیلی زورم گرفته دستمم به جایی بند نیستش برا تخلیه! من نمیفهمم واقعا هندل کردن این ماجرا اینقدر سخته که این اعصاب نیمه خط خطی منو گذاشته زیر خراش های الماس وارش در حالی که اعصاب نابجور من در حد تالک هم ظرفیت پذیرش نداره؟! شیمی خوندیم یه جاهایی به درد خوردا!

باز خوبه دلمو خوش کردم به یه چیزایی که فقط خودم جمع و پهنشون می کنم وگرنه کلا ضد حال همیشه هست! بله! رابطه ی میان خوب و حتی عالی بودنِ من و میزان دریافت ضد حال در این بنده ی حقیر رابطه ای است مستقیم! مثلا اگر بگی وااااااااااااای خدای من عالیه! میشنوی : عالی برای عالیه ها! حواست باشه به خودت! بعد با خودت میگی: ای بابا عجب غلطی کردماااا آبم قطعه!
خوشم میاد یکم هنجار شکنی هم لازمه بعضی وقتها!